Lijfspraak voor vrouwen

Ons lichaam kan praten, jawel…., maar niet met woorden.

Ons lichaam praat door de signalen van de zintuigen: zien, horen, voelen, proeven, ruiken.

Over het algemeen merken we dat niet erg, we zijn druk bezig, er moet een hoop gebeuren en een lichte hoofdpijn of een pijntje in de rug of in de schouder en nekstreek, we werken er gewoon overheen.

Dat kunnen we heel lang doen totdat de signalen sterker worden: meer hoofdpijn, meer rugpijn, meer klachten in het schouder en nek gebied, dan weten we wel dat het lichaam ergens niet helemaal o.k. is, maar we hebben genoeg pijnstillers op de markt om die signalen wat te onderdrukken, zodat we er minder last van hebben.

Ook daar kunnen we een hele tijd mee doorgaan en de meeste vrouwen doen dat ook.

Tot er een klacht komt waar je niet meer onderuit komt. Migraine dwingt je om een paar dagen je helemaal terug te trekken, Rugpijn maakt het je onmogelijk om te ontspannen, je nekpijnen blijken spit te zijn etc.

Dan ga je naar de huisarts, iemand moet die klachten voor je gaan oplossen.

Na allerlei onderzoekingen blijkt je hebt iets of je hebt niets.

De meeste mensen hopen dat er iets gevonden wordt, want als er ‘niets’ gevonden wordt komt er geen oplossing van buitenaf. De dokter kan het dan niet oplossen.

Soms gaat het zo lang door dat je niet meer normaal kunt functioneren, niet meer kunt werken, omdat je lichaam niet meer mee wil doen.

Je voelt je gefrustreerd, je voelt je in de steek gelaten door je lichaam, je voelt je machteloos, je bent boos op je lichaam.

Na lange tijd en omdat je op gegeven moment echt geen andere keus meer hebt ga je kijken naar andere visies op de klachten:

Wat als deze klachten nu eens samenhangen met spanningen, stress afkomstig van emotionele processen, dus … wat als de oorzaken voor de klachten nu eens gezocht moeten worden in de psychische kant?

Behalve dat onze maatschappij op psychische klachten eigenlijk geen (snelle) oplossing biedt en mensen ‘als het tussen de oren zit”eigenlijk denken dat iemand zich dan dus aanstelt, is het voor degene die dit soort klachten heeft een enorm complex probleem waar hij of zij zich voor geplaatst ziet waar niemand anders het voor hem of haar kan oplossen. Want bijna per definitie zijn de psychische oorzaken van lichamelijke klachten niet bewust. En hoe kun je iets doen aan iets wat niet bewust is?

Dat is ook een heel complex gebeuren.

Zelf, in je eentje gaat het meestal niet lukken om je bewust te maken van onbewuste processen, in de volksmond noemen we dat:  je blinde vlekken.

Dus hier heb je andere mensen en technieken en processen voor nodig dan wat je tot dan toe altijd gebruikt hebt. En nodig hebt gehad.

Wat moet je ánders gaan doen?

Het eerste is: je moet gaan luisteren naar je lichaam.

Je moet leren verstaan en interpreteren wat je lichaam je wilt zeggen.

Je moet a.h.w. een nieuwe taal leren, waarbij niemand je kan vertellen wat dit specifieke signaal in bv je rug precies zegt, omdat het jouw rug is weet eigenlijk alleen jijzelf wat het betekent.

Andere mensen, die andere blinde vlekken hebben dan jij, kunnen je vaak wel op een spoor brengen doordat ze je zien en meemaken en daar iets bij kunnen voelen.

Maar alleen jij kunt voelen of iets klopt voor jou of niet.

Dus dat vereist heel andere spelregels in de communicatie.

Spelregels waarbij je wel moet luisteren en toelaten dat iemand iets over jou zegt waar je weerstand tegen voelt, i.p.v. afhouden of afweren, omdat juist die weerstand vaak het eerste signaal is wat de richting aanwijst waarheen je moet kijken.

Het tweede signaal, wat je kunt ervaren als andere mensen iets over jou zeggen is vaak angst. Wat het moeilijke hiervan is, is dat angst meestal iets is waar we van weg willen, vaak door ons heel sterk te maken en boos te worden.

Dus wat het nieuwe spel eigenlijk van je vraagt is je in eerste instantie bewust te worden van je emoties, ze toe te laten ook al heb je nog geen idee wat en waarom.

Het nieuwe spel vraagt van je om dingen niet meer op te lossen door nog harder te gaan werken.

Je moet jezelf dus juist gevoeliger maken voor alles waar je voorheen overheen stapte, je moet leren bewust stil te staan en te wachten tot zich iets aandient waarvan je vooral voelt (niet denkt) dat het betekenis heeft.

“Wat een gedoe, wat een zweverig gedoe” denken veel sterke vrouwen in het begin, omdat dat helemaal niet past bij de -snelle oplossingen en doorgaan – sfeer waarin ze zich vaak jarenlang bevonden hebben.

Gelukkig is er ook een signaal wat ons lichaam geeft als we het bij het rechte eind hebben en dat is: ontspanning, vaak nadat een golf(je) van emoties opkwam en weer ging liggen!

Als we de waarheid vertellen over onszelf ontspant het lichaam.

 We hebben een waarheidsdetector in ons: dat is ons lichaam!

En als we de waarheid onder ogen zien over onszelf en erkennen dat ons lichaam dat ons vertelde met die klachten, wordt de klacht in de meeste gevallen minder!

Als we dat eenmaal ondervonden hebben en daar meer vertrouwen in krijgen vergroot dit onze motivatie ook sterk om beter naar ons lichaam te luisteren en iets te doen met wat het zegt.

Te vertrouwen dat ons lichaam alleen maar gezond wil zijn!

 

Het moeilijkste stuk is eigenlijk dat onbewuste stuk in je bewustzijn krijgen.

Daar hebben we gelukkig steeds meer hulpmiddelen voor, hoewel die middelen vaak door de gewone geneeskunde nog helemaal niet gezien worden als helpend. Niet omdat ze dat niet willen of zouden kunnen zien, maar omdat ze daar nog geen of onvoldoende wetenschappelijke ervaringen mee hebben of niet van op de hoogte zijn.

De methoden die ik gebruik om mensen te helpen hun innerlijke onbewuste processen bewust te krijgen zijn lichaamsgerichte en energetische methoden, en de familieopstellingen en symptoomopstellingen en systemische Paardencoaching.

In een eerder blog (22-03-2012) over familieopstellingen m.b.v. paarden kun je hier nog wat meer over lezen.

Retreat / Retraite / Terugstappen

 

Soms, regelmatig, hebben wij als vrouwen het nodig om ons even terug te trekken, uit ons drukke leven waarin we de verschillende ballen proberen hoog te houden. Het gezin, het huishouden, je werk etc.

Hoe komen we op het idee om dat te doen?

Vaak geeft ons lijf dat aan: misschien voel je je al een tijdje moe en heb je niets over aan het eind van de dag, misschien ben je kwakkelig, misschien stap je al een tijdje over die lichte signalen heen, totdat de klacht(en) zo sterk worden dat je er wel iets mee moet doen.

Op dit moment gaat het bij mij zo, mijn nierstreek speelt op op een manier die ik ken van 10 jaar geleden en voelt als nierbekkenontsteking. Dat kan ik niet meer negeren, pijn en gevaar, ik wil liever geen antibiotica want daar word ik nog vermoeider van.

Dan toch maar even terugstappen!

Na een dag helemaal niets doen  ga ik aan de gang met mindfullness, met EFT (Emotional Freedom Techniques), met inquiries,  met innerlijke familieopstellingen, eigenlijk met alles wat ik in mijn dagelijks werk zo aanbied aan mijn cliënten om helderder te krijgen wat hun lichaam hen wil vertellen. Langzaam maar zeker daagt het mij waar het om gaat, met de hulp van het vertalen van de functie van de nieren in het lichaam, naar psychische processen.

De nieren filteren, ontgiften, maken schoon wat je aan vocht in je lichaam hebt, transformeren levens-energieën van geladen naar schoon en licht.

Waar stagneerde het normale psychische schoonmaak proces, waar vertrouwde ik niet meer echt op mijn eigen intuities? Waar zit er lading (stress)? Door het zelfonderzoek kom ik op  een paar onbewuste overtuigingen en angsten van vroeger, ik herken ze, benoem ze en weet dat ze uit het verleden komen en nu in het hier en nu die betekenis niet meer hoeven te hebben. Het ging over de angst om niet goed genoeg te zijn,  het schaamtevolle : wie denk je wel niet dat je bent- gevoel, wat ik tegenkwam toen ik in een leidinggevende positie iets deed waar een ander kritiek op had. Dit keer kwamen de kindervaringen terug waarin ik ‘fout’ zat en straf kreeg, en dat ik dat dan eigenlijk  meer voelde als aandacht. Een soort stiekem toch fijn. Een soort kiem van ambivalente gevoelens over mijzelf.

Het is alsof we door de jaren heen, in laagjes om ons heen, energetisch gevoelige en emotionele ervaringen opslaan, inkapselen  en ingekapseld houden totdat we door gebeurtenissen in het hier en nu die ons triggeren, via onze lichaams-signalen, weer in contact komen met iets wat dus opgeruimd kan en moet worden.

Gelukkig zijn er nu visies en methoden die ons helpen dit werk te doen op een veel zachtere manier dan wat we vroeger in lichaamsgericht land, dachten dat mogelijk was.

Waar het op neer komt is dat bewustzijn , het engelse woord drukt het nog beter uit: Awareness, de sleutel is. Alles waar ik me bewust van kan maken, verliest zijn automatische reactiviteit, wat mij meer in staat stelt om eigen keuzes te maken. Bv. kiezen om te zitten en alle gevoelens te voelen i.p.v. dmv eten of alcohol of drugs te proberen het te verdoven of het onder controle te houden. Bv. mijzelf beter leren begrijpen tegen de achtergrond van mijn persoonlijke en familiegeschiedenis, wat helpt om met meer compassie naar mijzelf te kunnen kijken en te zien welke overtuigingen berusten op misverstanden tussen ouders en kinderen. Mijzelf en de ander(en) dit te vergeven zodat ik weer vrij in het hier en nu mijzelf kan zijn. Weer authentieke keuzes maken die dan vaker meer gaan in het volgen van de richting die je eigen hart je aangeeft. Dit geeft je zoveel energie dat je voelt dat je het weer aankan en aangaat!

In het vertrouwen dat de pijn, die al een stuk verminderd is, in de loop van de komende dagen langzaam weg zal trekken, met het sterke voornemen om extra water en ondersteunende thee te drinken, ga ik met een blij gevoel van binnen mijn huis weer een beetje opruimen! Niet omdat het moet, maar omdat ik er wel zin in heb!

 

familieopstellingen met paarden

Image

“Wat doe je eigenlijk precies? vragen mensen mij, “als je familieopstellingen doet met paarden?”

Ik doe familieopstellingen met de hulp van paarden daarbij.

Een paard, als kuddedier, heeft in zijn evolutionaire geschiedenis   zeer specifieke eigenschappen en mogelijkheden ontwikkeld waarmee ze als prooidieren hebben kunnen overleven.

Om te kunnen vluchten zonder dat er een grote chaos ontstaat, weten ze allemaal van elkaar welke plek ze innemen in de kudde: ze weten van elk ander paard wie van hen beiden de leider is en wie volgt. Niet wie is er  beter of slechter, minder of meer, maar wie heeft de meeste capaciteiten in deze relatie om het voortouw te nemen en wie heeft het meeste talent om te volgen. Hoe bepalen ze dat nou? Daarvoor hebben ze een heel kwalitatief hoge vorm van sensitiviteit ontwikkeld, ze voelen de andere paarden aan, ze lijken de energie te voelen en in hoeverre het andere paard meer in haar kracht staat of niet helemaal in balans is. Ze kunnen voelen wat ontbreekt in het geheel en kunnen helpen om datgene wat ontbreekt er weer bij te betrekken.

Een paard met een mens daarbij wordt door het paard ook als kudde beleeft en op diezelfde manier voelt het paard de hoedanigheid en energie in de mens en kan iets doen in het contact om de eventuele disbalans te helpen herstellen.

Zo zeggen we wel vaker: een paard spiegelt! Een paard laat zien wat er omgaat in de mens, ook als dat de mens zelf onbewust is!. Een paard kan dat op verschillende levels: hij spiegelt gedrag, spiegelt emoties, reageert op fysieke lichamelijke kachten, spiegelt relaties en ook reageert een paard op wat er in familiesystemen aan de hand is. Soms op meerdere nivo’s tegelijkertijd.

“Hoe weet je dat dat zo is?” Mijn antwoord is dan vaak: door de ervaringen die we met de paarden meemaken.

Hoe weet ik in een opstelling waar het over gaat? Als de representanten vanuit hun plekken in het systeem ervaringen hebben en deze als informatie aan ons geven. Als paarden bij een opstelling zijn kunnen ze opeens heel specifieke dingen doen, die de representanten een ervaring geven of die een relatie benadrukken tussen twee representanten, of dat ze lijken te wijzen naar een plek waar niemand opgesteld staat, waar iemand ontbreekt.

In de ervaring van de vraagsteller, voor wie de opstelling gedaan wordt, kan het betekenis krijgen of kan er een nieuw licht geworpen worden op een perspectief wat diegene nog nooit eerder gezien heeft in zijn onderzoek naar zijn eigen waarheden.

Daar gaat het om: hoe kunnen we iets nieuws zien, iets wat onze verbinding met onszelf verhinderde, iets in onze voorgeschiedenis wat erkenning behoeft, waar de energie uit balans is geraakt en waar het zoekt naar verbinding.

Hoe moeilijk is het voor ons om zonder hulp daar naar toe te gaan waar het pijn doet, waar het niet klopt, waar niet naar gekeken mocht worden? Dat doen we niet vrijwillig, dat willen we wel maar als puntje bij paaltje komt doen we het niet. Een familieopstelling helpt daarbij, daar kun je je eigen invloed niet verder hebben dan het opstellen, daarna is het aan de representanten. Maar, dat blijven mensen, met hun eventuele eigen agenda’s. Paarden voegen hier iets essentieels toe, zij wijzen aan, zonder oordeel, gewoon rechtstreeks, zonder eigen verborgen agenda wijzen ze aan waar we eventueel ook naar kunnen kijken, waar eventueel nog iets of iemand ontbreekt en steunen ze ons daarbij, waar we het met ons hoofd helemaal niet weten, om er toch bij te blijven dat er iets te ervaren is, iets wat we nog niet wisten of gezien hadden. Een nieuw puzzlestukje?

Wat een geweldige mensenfluisteraars zijn het toch, die paarden!

Vind je Vonk door te Kijken naar de Kudde

Je bent leider, van een groep mensen, en je gaat op training om meer te leren over authentiek leiderschap. Dit doe je omdat je behoefte hebt aan methoden om meer relaxed je werk te kunnen doen en er tegelijkertijd meer bevrediging uit te halen.

Zoals je het nu al jaren doet  gaat het goed, maar het wordt aan de ene kant misschien te comfortabel, beetje ingekakt.

Maar hoe op een niet al te oncomfortabele manier uit die comfortzone komen en je kussens genoeg op te schudden om weer fris aan te voelen. Kortom hoe krijg ik weer een vonkje om de spirit aan te steken, weer geinspireerd te kunnen werken.

Het vonkje komt, zo zei iemand in de training: “als je je eraan overgeeft: hoe meer je van jezelf er in geeft hoe meer je er uit krijgt”

Zo hebben meerdere groepsleden besloten om zich eraan over te geven, aan de diverse ervaringen die werden aangeboden in de training leiderschap m.b.v. paarden. Hen werd gevraagd hun eventuele scepsis opzij te schuiven en open en intuitief op zich af te laten komen wat de ervaringen hen zouden brengen.

Je moest jezelf openstellen, door stil te worden, minder te praten, door te vertragen: wachten zonder iets te gaan beinvloeden, totdat er iets je opvalt en je aandacht vraagt, dat wat je ziet ahw op je af laten komen ipv het te grijpen en onmiddellijk te willen begrijpen. Kijken zoals een paard kijkt, breed open om je heen gewaarzijn, zonder je te focussen en toch alert. Kijken naar een kudde paarden, die op het eerste gezicht niets doen, maar als je je openstelt, wacht, vertraagt, steeds meer laat zien, allemaal dingen waar we in ons gewone tempo allemaal overheen kijken en niet echt waarnemen.

Pas na de hele oefening werd er over gesproken en gekeken wat datgene wat je geobserveerd hebt voor betekenis heeft in je eigen functioneren.

Als je dan plotseling ziet wat je eerst niet zien kon omdat je vanuit de ingeslepen groef niet meer over het randje kon kijken, dan word je een beetje warm, hé, daar is iets interessants! Door de rust, van de kudde en de waarneming die steeds intenser wordt zie je meer en meer de spiegel van jezelf, hoe je die kudde langzamerhand kan zien, maakt duidelijk wat je niet meer in jezelf zag, wat je blinde vlek is en wat blijkt nu? Juist: in jouw eigen blinde vlek zat jouw vonk!

 

Paarden zijn mensenfluisteraars

“LIJFSPRAAK”  noem ik mijn groepen waarin ik werk met mensen met onbegrepen lichamelijke klachten. Het grootste probleem met dit soort klachten is dat ze niet begrepen worden, logisch hé, als je naar de naam kijkt. Als we ze zouden begrijpen, die klachten, dan zouden we er misschien wat meer invloed op kunnen uitoefenen.

We hebben het over klachten waar geen of onvoldoende medische verklaring voor wordt gevonden in de medische wereld zoals wij die kennen. Het gaat over dat je hele lichaam pijn doet of dat je niet goed kunt slapen of te vaak buikpijn hebt, dat je constant een piep in je oren hoort, heel vaak hoofdpijn hebt,  burnout hoort er eigenlijk ook bij net zoals altijd maar zo moe blijven, etc.

Ik vertel altijd in deze lijfspraakgroepen dat ons lichaam spreekt, ons signalen geeft, waar we niet op letten of overheen leven, dat vaak die signalen sterker worden en zolang je er niet naar luistert er een moment komt waarop je er niet meer omheen kan. Wat er vaak gebeurt is dat wij ons het meest identificeren met ons hoofd : specifieker met onze gedachten. Als wij denken dat we iets nog wel aankunnen, zetten we ons over de pijntjes heen en gaan verder. Ook in onze maatschappij wordt werk met je hersens veel hoger gewaardeerd dan lichamelijk werk. Het lichaam wordt dan een soort ondergeschoven kindje, een soort veredelde auto,  een instrument, zonder bewustzijn, alhoewel veel mensen beter voor hun auto zorgen dan voor hun lichaam! Met onze (studie-)hoofden weten we niet wat er aan de hand is als ons lichaam chronisch gaat klagen terwijl er geen afwijking te vinden is. Maar ons lichaam spreekt, als wij die taal nog zouden verstaan, wat zou ons lichaam ons dan allemaal wel niet kunnen vertellen?

Vaak kom ik tegen dat mensen proberen te bewijzen dat hun klacht lichamelijk is en niet psychisch. Waarom is dat eigenlijk? We hebben ook psychisch klachten als we lichamelijke klachten hebben en omgekeerd, we zijn één geheel, we zijn mens via ons lichaam, we drukken onze psychische toestand lichamelijk uit, er is geen andere manier.

Waardoor het komt dat veel mensen leiver een medisch probleem hebben dan en psychisch probleem  is dat een lichamelijke ziekte in ons westerse systeem onder de verantwoordelijkheid van de arts valt, terwijl een psychische klacht, als het ‘tussen je oren’ zit een soort eigen schuld is en heel dichtbij ‘aanstellen’, ‘ simuleren’  e.d. negatieve beoordelingen komt te zitten. Als niemand iets aan je ziet van de buitenkant dan geloven mensen niet dat er iets met je is. Je bent alleen zelf verantwoordlijk voor je genezing terwijl je niet weet hoe je dat moet doen, want je begrijpt jezelf (je lijf) niet (meer).

Ik ga de strijd niet meer aan over de of-of vraag, ik zeg: het maakt mij niet uit waar je het wil plaatsen, we moeten kijken waar, op welk gebied, men de meeste invloed op kan krijgen: als dat de lichamelijke ingang is, dat moet je dat doen, is de psychische ingang de effectiefste dan zou ik die nemen. Het is eigenlijk over het algemeen het beste om  eerst de medische lichamelijke kanten te onderzoeken om te kijken of er direct hulp geboden kan worden en daarnaast of daarna de psychische kanten te bekijken.

Ik begeef me met name in de psychische ingang in die wereld waar ik probeer uit te vinden wat het lichaam van een persoon met diens klachten zegt.

Vanuit mijn ervaring op dit gebied kan ik zeggen dat als zich iets lichamelijk uit als klacht dat dan de psychische inhoud per definitie in het onbewuste ligt. Zodra een persoon kan zeggen wat er is, het in zijn/haar bewustzijn kon brengen, hoeft het lichaam het niet meer zo sterk te zeggen en vermindert of verdwijnt de klacht.

Dus daar gaat lijfspraak over: mensen helpen zich bewust te worden van de psychische inhouden van hun klachten: leren luisteren naar hun lichaam, opnieuw te leren vertrouwen dat hun lichaam wél weet wat er aan de hand is! Te vertrouwen dat hun lichaam gezond wil zijn.

Ik doe dit werk mét en zonder paarden.

Mét paarden ervaar ik extra hulp en snellere effecten om bij iets te komen wat in je onbewuste ligt, zodat je het bewust kan maken, paarden helpen daarbij!

Dat komt doordat ze niet de blokkade van een denkend brein, zoals mensen hebben, hebben en naar mensen kunnen kijken zoals ze naar zichzelf, de kudde en de wereld kijken, nl. als een groot bewust lichaam in contact met zijn omgeving. Paarden spiegelen ons gedrag,  kunnen onze emoties aanraken en ons er zo mee in contact brengen, kunnen onze energie activeren zodat blokkades losgelaten kunnen worden, ze kunnen ons op meerdere nivo’s weer in beweging zetten, waar onze radertjes vastgelopen waren.

Lijfspraak met behulp van paarden is dus een van mijn “Paardenbloemen” In de komende maanden organiseer ik meerdere kennismakingsworkshops hierover.

informatie op www.paardenbloemen.nl

 

proef draaien voor een onderzoek naar de effecten van Paardencoaching.

Vandaag hebben we in de kou en harde wind met drie ijslandse paardjes Paardencoaching gedaan. We hebben proefgedraaid met een draaiboek voor een onderzoek naar de effecten van paardencoaching.

Paardencoaching is een ervaringsgerichte methode waarbij paarden ingezet worden als spiegel van het gedrag en van de bewuste en onbewuste emoties van degene die gecoached wordt. Issus van diegenen worden in no time zichtbaar omdat het paard reageert zoals het doet, zonder verborgen agenda, en heel direct. Bv. als je je niet echt verbindt met het paard, verliest het zijn interesse en gaat lekker grazen! Veel coachees proberen dan onder hun faalgevoel uit te komen door het gebeuren te rationaliseren: ja, ze vinden eten natuurlijk interssanter dan wat dan ook. Gevoelsmatig gebeuren echter allerlei dingen bij de coachees: teleurstelling, gevoel afgewezen te worden etc. Zichtbaar wordt hoe zij daar dan weer mee omgaan. De spiegel is: hoe houdt ik mezelf in een verbinding met mezelf, hoe houd ik mij gefocussed?

Wat is het dat zo’n ontmoeting zo magisch maakt en dat velen zo onder de indruk raken van zo’n ontmoeting met een paard?

Volgens mij is het de ervaring van werkelijk contact, contact met je werkelijke zelf, het paard spiegelt wat je werkelijk bent! En als je het toe kunt laten kom je dus in contact met jezelf.

En dat is waar we eigenlijk ten diepste naar verlangen.