Lijfspraak voor vrouwen

Ons lichaam kan praten, jawel…., maar niet met woorden.

Ons lichaam praat door de signalen van de zintuigen: zien, horen, voelen, proeven, ruiken.

Over het algemeen merken we dat niet erg, we zijn druk bezig, er moet een hoop gebeuren en een lichte hoofdpijn of een pijntje in de rug of in de schouder en nekstreek, we werken er gewoon overheen.

Dat kunnen we heel lang doen totdat de signalen sterker worden: meer hoofdpijn, meer rugpijn, meer klachten in het schouder en nek gebied, dan weten we wel dat het lichaam ergens niet helemaal o.k. is, maar we hebben genoeg pijnstillers op de markt om die signalen wat te onderdrukken, zodat we er minder last van hebben.

Ook daar kunnen we een hele tijd mee doorgaan en de meeste vrouwen doen dat ook.

Tot er een klacht komt waar je niet meer onderuit komt. Migraine dwingt je om een paar dagen je helemaal terug te trekken, Rugpijn maakt het je onmogelijk om te ontspannen, je nekpijnen blijken spit te zijn etc.

Dan ga je naar de huisarts, iemand moet die klachten voor je gaan oplossen.

Na allerlei onderzoekingen blijkt je hebt iets of je hebt niets.

De meeste mensen hopen dat er iets gevonden wordt, want als er ‘niets’ gevonden wordt komt er geen oplossing van buitenaf. De dokter kan het dan niet oplossen.

Soms gaat het zo lang door dat je niet meer normaal kunt functioneren, niet meer kunt werken, omdat je lichaam niet meer mee wil doen.

Je voelt je gefrustreerd, je voelt je in de steek gelaten door je lichaam, je voelt je machteloos, je bent boos op je lichaam.

Na lange tijd en omdat je op gegeven moment echt geen andere keus meer hebt ga je kijken naar andere visies op de klachten:

Wat als deze klachten nu eens samenhangen met spanningen, stress afkomstig van emotionele processen, dus … wat als de oorzaken voor de klachten nu eens gezocht moeten worden in de psychische kant?

Behalve dat onze maatschappij op psychische klachten eigenlijk geen (snelle) oplossing biedt en mensen ‘als het tussen de oren zit”eigenlijk denken dat iemand zich dan dus aanstelt, is het voor degene die dit soort klachten heeft een enorm complex probleem waar hij of zij zich voor geplaatst ziet waar niemand anders het voor hem of haar kan oplossen. Want bijna per definitie zijn de psychische oorzaken van lichamelijke klachten niet bewust. En hoe kun je iets doen aan iets wat niet bewust is?

Dat is ook een heel complex gebeuren.

Zelf, in je eentje gaat het meestal niet lukken om je bewust te maken van onbewuste processen, in de volksmond noemen we dat:  je blinde vlekken.

Dus hier heb je andere mensen en technieken en processen voor nodig dan wat je tot dan toe altijd gebruikt hebt. En nodig hebt gehad.

Wat moet je ánders gaan doen?

Het eerste is: je moet gaan luisteren naar je lichaam.

Je moet leren verstaan en interpreteren wat je lichaam je wilt zeggen.

Je moet a.h.w. een nieuwe taal leren, waarbij niemand je kan vertellen wat dit specifieke signaal in bv je rug precies zegt, omdat het jouw rug is weet eigenlijk alleen jijzelf wat het betekent.

Andere mensen, die andere blinde vlekken hebben dan jij, kunnen je vaak wel op een spoor brengen doordat ze je zien en meemaken en daar iets bij kunnen voelen.

Maar alleen jij kunt voelen of iets klopt voor jou of niet.

Dus dat vereist heel andere spelregels in de communicatie.

Spelregels waarbij je wel moet luisteren en toelaten dat iemand iets over jou zegt waar je weerstand tegen voelt, i.p.v. afhouden of afweren, omdat juist die weerstand vaak het eerste signaal is wat de richting aanwijst waarheen je moet kijken.

Het tweede signaal, wat je kunt ervaren als andere mensen iets over jou zeggen is vaak angst. Wat het moeilijke hiervan is, is dat angst meestal iets is waar we van weg willen, vaak door ons heel sterk te maken en boos te worden.

Dus wat het nieuwe spel eigenlijk van je vraagt is je in eerste instantie bewust te worden van je emoties, ze toe te laten ook al heb je nog geen idee wat en waarom.

Het nieuwe spel vraagt van je om dingen niet meer op te lossen door nog harder te gaan werken.

Je moet jezelf dus juist gevoeliger maken voor alles waar je voorheen overheen stapte, je moet leren bewust stil te staan en te wachten tot zich iets aandient waarvan je vooral voelt (niet denkt) dat het betekenis heeft.

“Wat een gedoe, wat een zweverig gedoe” denken veel sterke vrouwen in het begin, omdat dat helemaal niet past bij de -snelle oplossingen en doorgaan – sfeer waarin ze zich vaak jarenlang bevonden hebben.

Gelukkig is er ook een signaal wat ons lichaam geeft als we het bij het rechte eind hebben en dat is: ontspanning, vaak nadat een golf(je) van emoties opkwam en weer ging liggen!

Als we de waarheid vertellen over onszelf ontspant het lichaam.

 We hebben een waarheidsdetector in ons: dat is ons lichaam!

En als we de waarheid onder ogen zien over onszelf en erkennen dat ons lichaam dat ons vertelde met die klachten, wordt de klacht in de meeste gevallen minder!

Als we dat eenmaal ondervonden hebben en daar meer vertrouwen in krijgen vergroot dit onze motivatie ook sterk om beter naar ons lichaam te luisteren en iets te doen met wat het zegt.

Te vertrouwen dat ons lichaam alleen maar gezond wil zijn!

 

Het moeilijkste stuk is eigenlijk dat onbewuste stuk in je bewustzijn krijgen.

Daar hebben we gelukkig steeds meer hulpmiddelen voor, hoewel die middelen vaak door de gewone geneeskunde nog helemaal niet gezien worden als helpend. Niet omdat ze dat niet willen of zouden kunnen zien, maar omdat ze daar nog geen of onvoldoende wetenschappelijke ervaringen mee hebben of niet van op de hoogte zijn.

De methoden die ik gebruik om mensen te helpen hun innerlijke onbewuste processen bewust te krijgen zijn lichaamsgerichte en energetische methoden, en de familieopstellingen en symptoomopstellingen en systemische Paardencoaching.

In een eerder blog (22-03-2012) over familieopstellingen m.b.v. paarden kun je hier nog wat meer over lezen.

Retreat / Retraite / Terugstappen

 

Soms, regelmatig, hebben wij als vrouwen het nodig om ons even terug te trekken, uit ons drukke leven waarin we de verschillende ballen proberen hoog te houden. Het gezin, het huishouden, je werk etc.

Hoe komen we op het idee om dat te doen?

Vaak geeft ons lijf dat aan: misschien voel je je al een tijdje moe en heb je niets over aan het eind van de dag, misschien ben je kwakkelig, misschien stap je al een tijdje over die lichte signalen heen, totdat de klacht(en) zo sterk worden dat je er wel iets mee moet doen.

Op dit moment gaat het bij mij zo, mijn nierstreek speelt op op een manier die ik ken van 10 jaar geleden en voelt als nierbekkenontsteking. Dat kan ik niet meer negeren, pijn en gevaar, ik wil liever geen antibiotica want daar word ik nog vermoeider van.

Dan toch maar even terugstappen!

Na een dag helemaal niets doen  ga ik aan de gang met mindfullness, met EFT (Emotional Freedom Techniques), met inquiries,  met innerlijke familieopstellingen, eigenlijk met alles wat ik in mijn dagelijks werk zo aanbied aan mijn cliënten om helderder te krijgen wat hun lichaam hen wil vertellen. Langzaam maar zeker daagt het mij waar het om gaat, met de hulp van het vertalen van de functie van de nieren in het lichaam, naar psychische processen.

De nieren filteren, ontgiften, maken schoon wat je aan vocht in je lichaam hebt, transformeren levens-energieën van geladen naar schoon en licht.

Waar stagneerde het normale psychische schoonmaak proces, waar vertrouwde ik niet meer echt op mijn eigen intuities? Waar zit er lading (stress)? Door het zelfonderzoek kom ik op  een paar onbewuste overtuigingen en angsten van vroeger, ik herken ze, benoem ze en weet dat ze uit het verleden komen en nu in het hier en nu die betekenis niet meer hoeven te hebben. Het ging over de angst om niet goed genoeg te zijn,  het schaamtevolle : wie denk je wel niet dat je bent- gevoel, wat ik tegenkwam toen ik in een leidinggevende positie iets deed waar een ander kritiek op had. Dit keer kwamen de kindervaringen terug waarin ik ‘fout’ zat en straf kreeg, en dat ik dat dan eigenlijk  meer voelde als aandacht. Een soort stiekem toch fijn. Een soort kiem van ambivalente gevoelens over mijzelf.

Het is alsof we door de jaren heen, in laagjes om ons heen, energetisch gevoelige en emotionele ervaringen opslaan, inkapselen  en ingekapseld houden totdat we door gebeurtenissen in het hier en nu die ons triggeren, via onze lichaams-signalen, weer in contact komen met iets wat dus opgeruimd kan en moet worden.

Gelukkig zijn er nu visies en methoden die ons helpen dit werk te doen op een veel zachtere manier dan wat we vroeger in lichaamsgericht land, dachten dat mogelijk was.

Waar het op neer komt is dat bewustzijn , het engelse woord drukt het nog beter uit: Awareness, de sleutel is. Alles waar ik me bewust van kan maken, verliest zijn automatische reactiviteit, wat mij meer in staat stelt om eigen keuzes te maken. Bv. kiezen om te zitten en alle gevoelens te voelen i.p.v. dmv eten of alcohol of drugs te proberen het te verdoven of het onder controle te houden. Bv. mijzelf beter leren begrijpen tegen de achtergrond van mijn persoonlijke en familiegeschiedenis, wat helpt om met meer compassie naar mijzelf te kunnen kijken en te zien welke overtuigingen berusten op misverstanden tussen ouders en kinderen. Mijzelf en de ander(en) dit te vergeven zodat ik weer vrij in het hier en nu mijzelf kan zijn. Weer authentieke keuzes maken die dan vaker meer gaan in het volgen van de richting die je eigen hart je aangeeft. Dit geeft je zoveel energie dat je voelt dat je het weer aankan en aangaat!

In het vertrouwen dat de pijn, die al een stuk verminderd is, in de loop van de komende dagen langzaam weg zal trekken, met het sterke voornemen om extra water en ondersteunende thee te drinken, ga ik met een blij gevoel van binnen mijn huis weer een beetje opruimen! Niet omdat het moet, maar omdat ik er wel zin in heb!