familieopstellingen met paarden

Image

“Wat doe je eigenlijk precies? vragen mensen mij, “als je familieopstellingen doet met paarden?”

Ik doe familieopstellingen met de hulp van paarden daarbij.

Een paard, als kuddedier, heeft in zijn evolutionaire geschiedenis   zeer specifieke eigenschappen en mogelijkheden ontwikkeld waarmee ze als prooidieren hebben kunnen overleven.

Om te kunnen vluchten zonder dat er een grote chaos ontstaat, weten ze allemaal van elkaar welke plek ze innemen in de kudde: ze weten van elk ander paard wie van hen beiden de leider is en wie volgt. Niet wie is er  beter of slechter, minder of meer, maar wie heeft de meeste capaciteiten in deze relatie om het voortouw te nemen en wie heeft het meeste talent om te volgen. Hoe bepalen ze dat nou? Daarvoor hebben ze een heel kwalitatief hoge vorm van sensitiviteit ontwikkeld, ze voelen de andere paarden aan, ze lijken de energie te voelen en in hoeverre het andere paard meer in haar kracht staat of niet helemaal in balans is. Ze kunnen voelen wat ontbreekt in het geheel en kunnen helpen om datgene wat ontbreekt er weer bij te betrekken.

Een paard met een mens daarbij wordt door het paard ook als kudde beleeft en op diezelfde manier voelt het paard de hoedanigheid en energie in de mens en kan iets doen in het contact om de eventuele disbalans te helpen herstellen.

Zo zeggen we wel vaker: een paard spiegelt! Een paard laat zien wat er omgaat in de mens, ook als dat de mens zelf onbewust is!. Een paard kan dat op verschillende levels: hij spiegelt gedrag, spiegelt emoties, reageert op fysieke lichamelijke kachten, spiegelt relaties en ook reageert een paard op wat er in familiesystemen aan de hand is. Soms op meerdere nivo’s tegelijkertijd.

“Hoe weet je dat dat zo is?” Mijn antwoord is dan vaak: door de ervaringen die we met de paarden meemaken.

Hoe weet ik in een opstelling waar het over gaat? Als de representanten vanuit hun plekken in het systeem ervaringen hebben en deze als informatie aan ons geven. Als paarden bij een opstelling zijn kunnen ze opeens heel specifieke dingen doen, die de representanten een ervaring geven of die een relatie benadrukken tussen twee representanten, of dat ze lijken te wijzen naar een plek waar niemand opgesteld staat, waar iemand ontbreekt.

In de ervaring van de vraagsteller, voor wie de opstelling gedaan wordt, kan het betekenis krijgen of kan er een nieuw licht geworpen worden op een perspectief wat diegene nog nooit eerder gezien heeft in zijn onderzoek naar zijn eigen waarheden.

Daar gaat het om: hoe kunnen we iets nieuws zien, iets wat onze verbinding met onszelf verhinderde, iets in onze voorgeschiedenis wat erkenning behoeft, waar de energie uit balans is geraakt en waar het zoekt naar verbinding.

Hoe moeilijk is het voor ons om zonder hulp daar naar toe te gaan waar het pijn doet, waar het niet klopt, waar niet naar gekeken mocht worden? Dat doen we niet vrijwillig, dat willen we wel maar als puntje bij paaltje komt doen we het niet. Een familieopstelling helpt daarbij, daar kun je je eigen invloed niet verder hebben dan het opstellen, daarna is het aan de representanten. Maar, dat blijven mensen, met hun eventuele eigen agenda’s. Paarden voegen hier iets essentieels toe, zij wijzen aan, zonder oordeel, gewoon rechtstreeks, zonder eigen verborgen agenda wijzen ze aan waar we eventueel ook naar kunnen kijken, waar eventueel nog iets of iemand ontbreekt en steunen ze ons daarbij, waar we het met ons hoofd helemaal niet weten, om er toch bij te blijven dat er iets te ervaren is, iets wat we nog niet wisten of gezien hadden. Een nieuw puzzlestukje?

Wat een geweldige mensenfluisteraars zijn het toch, die paarden!

Vind je Vonk door te Kijken naar de Kudde

Je bent leider, van een groep mensen, en je gaat op training om meer te leren over authentiek leiderschap. Dit doe je omdat je behoefte hebt aan methoden om meer relaxed je werk te kunnen doen en er tegelijkertijd meer bevrediging uit te halen.

Zoals je het nu al jaren doet  gaat het goed, maar het wordt aan de ene kant misschien te comfortabel, beetje ingekakt.

Maar hoe op een niet al te oncomfortabele manier uit die comfortzone komen en je kussens genoeg op te schudden om weer fris aan te voelen. Kortom hoe krijg ik weer een vonkje om de spirit aan te steken, weer geinspireerd te kunnen werken.

Het vonkje komt, zo zei iemand in de training: “als je je eraan overgeeft: hoe meer je van jezelf er in geeft hoe meer je er uit krijgt”

Zo hebben meerdere groepsleden besloten om zich eraan over te geven, aan de diverse ervaringen die werden aangeboden in de training leiderschap m.b.v. paarden. Hen werd gevraagd hun eventuele scepsis opzij te schuiven en open en intuitief op zich af te laten komen wat de ervaringen hen zouden brengen.

Je moest jezelf openstellen, door stil te worden, minder te praten, door te vertragen: wachten zonder iets te gaan beinvloeden, totdat er iets je opvalt en je aandacht vraagt, dat wat je ziet ahw op je af laten komen ipv het te grijpen en onmiddellijk te willen begrijpen. Kijken zoals een paard kijkt, breed open om je heen gewaarzijn, zonder je te focussen en toch alert. Kijken naar een kudde paarden, die op het eerste gezicht niets doen, maar als je je openstelt, wacht, vertraagt, steeds meer laat zien, allemaal dingen waar we in ons gewone tempo allemaal overheen kijken en niet echt waarnemen.

Pas na de hele oefening werd er over gesproken en gekeken wat datgene wat je geobserveerd hebt voor betekenis heeft in je eigen functioneren.

Als je dan plotseling ziet wat je eerst niet zien kon omdat je vanuit de ingeslepen groef niet meer over het randje kon kijken, dan word je een beetje warm, hé, daar is iets interessants! Door de rust, van de kudde en de waarneming die steeds intenser wordt zie je meer en meer de spiegel van jezelf, hoe je die kudde langzamerhand kan zien, maakt duidelijk wat je niet meer in jezelf zag, wat je blinde vlek is en wat blijkt nu? Juist: in jouw eigen blinde vlek zat jouw vonk!

 

Paarden zijn mensenfluisteraars

“LIJFSPRAAK”  noem ik mijn groepen waarin ik werk met mensen met onbegrepen lichamelijke klachten. Het grootste probleem met dit soort klachten is dat ze niet begrepen worden, logisch hé, als je naar de naam kijkt. Als we ze zouden begrijpen, die klachten, dan zouden we er misschien wat meer invloed op kunnen uitoefenen.

We hebben het over klachten waar geen of onvoldoende medische verklaring voor wordt gevonden in de medische wereld zoals wij die kennen. Het gaat over dat je hele lichaam pijn doet of dat je niet goed kunt slapen of te vaak buikpijn hebt, dat je constant een piep in je oren hoort, heel vaak hoofdpijn hebt,  burnout hoort er eigenlijk ook bij net zoals altijd maar zo moe blijven, etc.

Ik vertel altijd in deze lijfspraakgroepen dat ons lichaam spreekt, ons signalen geeft, waar we niet op letten of overheen leven, dat vaak die signalen sterker worden en zolang je er niet naar luistert er een moment komt waarop je er niet meer omheen kan. Wat er vaak gebeurt is dat wij ons het meest identificeren met ons hoofd : specifieker met onze gedachten. Als wij denken dat we iets nog wel aankunnen, zetten we ons over de pijntjes heen en gaan verder. Ook in onze maatschappij wordt werk met je hersens veel hoger gewaardeerd dan lichamelijk werk. Het lichaam wordt dan een soort ondergeschoven kindje, een soort veredelde auto,  een instrument, zonder bewustzijn, alhoewel veel mensen beter voor hun auto zorgen dan voor hun lichaam! Met onze (studie-)hoofden weten we niet wat er aan de hand is als ons lichaam chronisch gaat klagen terwijl er geen afwijking te vinden is. Maar ons lichaam spreekt, als wij die taal nog zouden verstaan, wat zou ons lichaam ons dan allemaal wel niet kunnen vertellen?

Vaak kom ik tegen dat mensen proberen te bewijzen dat hun klacht lichamelijk is en niet psychisch. Waarom is dat eigenlijk? We hebben ook psychisch klachten als we lichamelijke klachten hebben en omgekeerd, we zijn één geheel, we zijn mens via ons lichaam, we drukken onze psychische toestand lichamelijk uit, er is geen andere manier.

Waardoor het komt dat veel mensen leiver een medisch probleem hebben dan en psychisch probleem  is dat een lichamelijke ziekte in ons westerse systeem onder de verantwoordelijkheid van de arts valt, terwijl een psychische klacht, als het ‘tussen je oren’ zit een soort eigen schuld is en heel dichtbij ‘aanstellen’, ‘ simuleren’  e.d. negatieve beoordelingen komt te zitten. Als niemand iets aan je ziet van de buitenkant dan geloven mensen niet dat er iets met je is. Je bent alleen zelf verantwoordlijk voor je genezing terwijl je niet weet hoe je dat moet doen, want je begrijpt jezelf (je lijf) niet (meer).

Ik ga de strijd niet meer aan over de of-of vraag, ik zeg: het maakt mij niet uit waar je het wil plaatsen, we moeten kijken waar, op welk gebied, men de meeste invloed op kan krijgen: als dat de lichamelijke ingang is, dat moet je dat doen, is de psychische ingang de effectiefste dan zou ik die nemen. Het is eigenlijk over het algemeen het beste om  eerst de medische lichamelijke kanten te onderzoeken om te kijken of er direct hulp geboden kan worden en daarnaast of daarna de psychische kanten te bekijken.

Ik begeef me met name in de psychische ingang in die wereld waar ik probeer uit te vinden wat het lichaam van een persoon met diens klachten zegt.

Vanuit mijn ervaring op dit gebied kan ik zeggen dat als zich iets lichamelijk uit als klacht dat dan de psychische inhoud per definitie in het onbewuste ligt. Zodra een persoon kan zeggen wat er is, het in zijn/haar bewustzijn kon brengen, hoeft het lichaam het niet meer zo sterk te zeggen en vermindert of verdwijnt de klacht.

Dus daar gaat lijfspraak over: mensen helpen zich bewust te worden van de psychische inhouden van hun klachten: leren luisteren naar hun lichaam, opnieuw te leren vertrouwen dat hun lichaam wél weet wat er aan de hand is! Te vertrouwen dat hun lichaam gezond wil zijn.

Ik doe dit werk mét en zonder paarden.

Mét paarden ervaar ik extra hulp en snellere effecten om bij iets te komen wat in je onbewuste ligt, zodat je het bewust kan maken, paarden helpen daarbij!

Dat komt doordat ze niet de blokkade van een denkend brein, zoals mensen hebben, hebben en naar mensen kunnen kijken zoals ze naar zichzelf, de kudde en de wereld kijken, nl. als een groot bewust lichaam in contact met zijn omgeving. Paarden spiegelen ons gedrag,  kunnen onze emoties aanraken en ons er zo mee in contact brengen, kunnen onze energie activeren zodat blokkades losgelaten kunnen worden, ze kunnen ons op meerdere nivo’s weer in beweging zetten, waar onze radertjes vastgelopen waren.

Lijfspraak met behulp van paarden is dus een van mijn “Paardenbloemen” In de komende maanden organiseer ik meerdere kennismakingsworkshops hierover.

informatie op www.paardenbloemen.nl

 

proef draaien voor een onderzoek naar de effecten van Paardencoaching.

Vandaag hebben we in de kou en harde wind met drie ijslandse paardjes Paardencoaching gedaan. We hebben proefgedraaid met een draaiboek voor een onderzoek naar de effecten van paardencoaching.

Paardencoaching is een ervaringsgerichte methode waarbij paarden ingezet worden als spiegel van het gedrag en van de bewuste en onbewuste emoties van degene die gecoached wordt. Issus van diegenen worden in no time zichtbaar omdat het paard reageert zoals het doet, zonder verborgen agenda, en heel direct. Bv. als je je niet echt verbindt met het paard, verliest het zijn interesse en gaat lekker grazen! Veel coachees proberen dan onder hun faalgevoel uit te komen door het gebeuren te rationaliseren: ja, ze vinden eten natuurlijk interssanter dan wat dan ook. Gevoelsmatig gebeuren echter allerlei dingen bij de coachees: teleurstelling, gevoel afgewezen te worden etc. Zichtbaar wordt hoe zij daar dan weer mee omgaan. De spiegel is: hoe houdt ik mezelf in een verbinding met mezelf, hoe houd ik mij gefocussed?

Wat is het dat zo’n ontmoeting zo magisch maakt en dat velen zo onder de indruk raken van zo’n ontmoeting met een paard?

Volgens mij is het de ervaring van werkelijk contact, contact met je werkelijke zelf, het paard spiegelt wat je werkelijk bent! En als je het toe kunt laten kom je dus in contact met jezelf.

En dat is waar we eigenlijk ten diepste naar verlangen.