familieopstellingen met paarden

Image

“Wat doe je eigenlijk precies? vragen mensen mij, “als je familieopstellingen doet met paarden?”

Ik doe familieopstellingen met de hulp van paarden daarbij.

Een paard, als kuddedier, heeft in zijn evolutionaire geschiedenis   zeer specifieke eigenschappen en mogelijkheden ontwikkeld waarmee ze als prooidieren hebben kunnen overleven.

Om te kunnen vluchten zonder dat er een grote chaos ontstaat, weten ze allemaal van elkaar welke plek ze innemen in de kudde: ze weten van elk ander paard wie van hen beiden de leider is en wie volgt. Niet wie is er  beter of slechter, minder of meer, maar wie heeft de meeste capaciteiten in deze relatie om het voortouw te nemen en wie heeft het meeste talent om te volgen. Hoe bepalen ze dat nou? Daarvoor hebben ze een heel kwalitatief hoge vorm van sensitiviteit ontwikkeld, ze voelen de andere paarden aan, ze lijken de energie te voelen en in hoeverre het andere paard meer in haar kracht staat of niet helemaal in balans is. Ze kunnen voelen wat ontbreekt in het geheel en kunnen helpen om datgene wat ontbreekt er weer bij te betrekken.

Een paard met een mens daarbij wordt door het paard ook als kudde beleeft en op diezelfde manier voelt het paard de hoedanigheid en energie in de mens en kan iets doen in het contact om de eventuele disbalans te helpen herstellen.

Zo zeggen we wel vaker: een paard spiegelt! Een paard laat zien wat er omgaat in de mens, ook als dat de mens zelf onbewust is!. Een paard kan dat op verschillende levels: hij spiegelt gedrag, spiegelt emoties, reageert op fysieke lichamelijke kachten, spiegelt relaties en ook reageert een paard op wat er in familiesystemen aan de hand is. Soms op meerdere nivo’s tegelijkertijd.

“Hoe weet je dat dat zo is?” Mijn antwoord is dan vaak: door de ervaringen die we met de paarden meemaken.

Hoe weet ik in een opstelling waar het over gaat? Als de representanten vanuit hun plekken in het systeem ervaringen hebben en deze als informatie aan ons geven. Als paarden bij een opstelling zijn kunnen ze opeens heel specifieke dingen doen, die de representanten een ervaring geven of die een relatie benadrukken tussen twee representanten, of dat ze lijken te wijzen naar een plek waar niemand opgesteld staat, waar iemand ontbreekt.

In de ervaring van de vraagsteller, voor wie de opstelling gedaan wordt, kan het betekenis krijgen of kan er een nieuw licht geworpen worden op een perspectief wat diegene nog nooit eerder gezien heeft in zijn onderzoek naar zijn eigen waarheden.

Daar gaat het om: hoe kunnen we iets nieuws zien, iets wat onze verbinding met onszelf verhinderde, iets in onze voorgeschiedenis wat erkenning behoeft, waar de energie uit balans is geraakt en waar het zoekt naar verbinding.

Hoe moeilijk is het voor ons om zonder hulp daar naar toe te gaan waar het pijn doet, waar het niet klopt, waar niet naar gekeken mocht worden? Dat doen we niet vrijwillig, dat willen we wel maar als puntje bij paaltje komt doen we het niet. Een familieopstelling helpt daarbij, daar kun je je eigen invloed niet verder hebben dan het opstellen, daarna is het aan de representanten. Maar, dat blijven mensen, met hun eventuele eigen agenda’s. Paarden voegen hier iets essentieels toe, zij wijzen aan, zonder oordeel, gewoon rechtstreeks, zonder eigen verborgen agenda wijzen ze aan waar we eventueel ook naar kunnen kijken, waar eventueel nog iets of iemand ontbreekt en steunen ze ons daarbij, waar we het met ons hoofd helemaal niet weten, om er toch bij te blijven dat er iets te ervaren is, iets wat we nog niet wisten of gezien hadden. Een nieuw puzzlestukje?

Wat een geweldige mensenfluisteraars zijn het toch, die paarden!

Geef een reactie

*