Paarden zijn mensenfluisteraars

“LIJFSPRAAK”  noem ik mijn groepen waarin ik werk met mensen met onbegrepen lichamelijke klachten. Het grootste probleem met dit soort klachten is dat ze niet begrepen worden, logisch hé, als je naar de naam kijkt. Als we ze zouden begrijpen, die klachten, dan zouden we er misschien wat meer invloed op kunnen uitoefenen.

We hebben het over klachten waar geen of onvoldoende medische verklaring voor wordt gevonden in de medische wereld zoals wij die kennen. Het gaat over dat je hele lichaam pijn doet of dat je niet goed kunt slapen of te vaak buikpijn hebt, dat je constant een piep in je oren hoort, heel vaak hoofdpijn hebt,  burnout hoort er eigenlijk ook bij net zoals altijd maar zo moe blijven, etc.

Ik vertel altijd in deze lijfspraakgroepen dat ons lichaam spreekt, ons signalen geeft, waar we niet op letten of overheen leven, dat vaak die signalen sterker worden en zolang je er niet naar luistert er een moment komt waarop je er niet meer omheen kan. Wat er vaak gebeurt is dat wij ons het meest identificeren met ons hoofd : specifieker met onze gedachten. Als wij denken dat we iets nog wel aankunnen, zetten we ons over de pijntjes heen en gaan verder. Ook in onze maatschappij wordt werk met je hersens veel hoger gewaardeerd dan lichamelijk werk. Het lichaam wordt dan een soort ondergeschoven kindje, een soort veredelde auto,  een instrument, zonder bewustzijn, alhoewel veel mensen beter voor hun auto zorgen dan voor hun lichaam! Met onze (studie-)hoofden weten we niet wat er aan de hand is als ons lichaam chronisch gaat klagen terwijl er geen afwijking te vinden is. Maar ons lichaam spreekt, als wij die taal nog zouden verstaan, wat zou ons lichaam ons dan allemaal wel niet kunnen vertellen?

Vaak kom ik tegen dat mensen proberen te bewijzen dat hun klacht lichamelijk is en niet psychisch. Waarom is dat eigenlijk? We hebben ook psychisch klachten als we lichamelijke klachten hebben en omgekeerd, we zijn één geheel, we zijn mens via ons lichaam, we drukken onze psychische toestand lichamelijk uit, er is geen andere manier.

Waardoor het komt dat veel mensen leiver een medisch probleem hebben dan en psychisch probleem  is dat een lichamelijke ziekte in ons westerse systeem onder de verantwoordelijkheid van de arts valt, terwijl een psychische klacht, als het ‘tussen je oren’ zit een soort eigen schuld is en heel dichtbij ‘aanstellen’, ‘ simuleren’  e.d. negatieve beoordelingen komt te zitten. Als niemand iets aan je ziet van de buitenkant dan geloven mensen niet dat er iets met je is. Je bent alleen zelf verantwoordlijk voor je genezing terwijl je niet weet hoe je dat moet doen, want je begrijpt jezelf (je lijf) niet (meer).

Ik ga de strijd niet meer aan over de of-of vraag, ik zeg: het maakt mij niet uit waar je het wil plaatsen, we moeten kijken waar, op welk gebied, men de meeste invloed op kan krijgen: als dat de lichamelijke ingang is, dat moet je dat doen, is de psychische ingang de effectiefste dan zou ik die nemen. Het is eigenlijk over het algemeen het beste om  eerst de medische lichamelijke kanten te onderzoeken om te kijken of er direct hulp geboden kan worden en daarnaast of daarna de psychische kanten te bekijken.

Ik begeef me met name in de psychische ingang in die wereld waar ik probeer uit te vinden wat het lichaam van een persoon met diens klachten zegt.

Vanuit mijn ervaring op dit gebied kan ik zeggen dat als zich iets lichamelijk uit als klacht dat dan de psychische inhoud per definitie in het onbewuste ligt. Zodra een persoon kan zeggen wat er is, het in zijn/haar bewustzijn kon brengen, hoeft het lichaam het niet meer zo sterk te zeggen en vermindert of verdwijnt de klacht.

Dus daar gaat lijfspraak over: mensen helpen zich bewust te worden van de psychische inhouden van hun klachten: leren luisteren naar hun lichaam, opnieuw te leren vertrouwen dat hun lichaam wél weet wat er aan de hand is! Te vertrouwen dat hun lichaam gezond wil zijn.

Ik doe dit werk mét en zonder paarden.

Mét paarden ervaar ik extra hulp en snellere effecten om bij iets te komen wat in je onbewuste ligt, zodat je het bewust kan maken, paarden helpen daarbij!

Dat komt doordat ze niet de blokkade van een denkend brein, zoals mensen hebben, hebben en naar mensen kunnen kijken zoals ze naar zichzelf, de kudde en de wereld kijken, nl. als een groot bewust lichaam in contact met zijn omgeving. Paarden spiegelen ons gedrag,  kunnen onze emoties aanraken en ons er zo mee in contact brengen, kunnen onze energie activeren zodat blokkades losgelaten kunnen worden, ze kunnen ons op meerdere nivo’s weer in beweging zetten, waar onze radertjes vastgelopen waren.

Lijfspraak met behulp van paarden is dus een van mijn “Paardenbloemen” In de komende maanden organiseer ik meerdere kennismakingsworkshops hierover.

informatie op www.paardenbloemen.nl

 

Geef een reactie

*